Shoh atë që të ka lodhur, sepse edhe unë kam qenë ne ate pik.

E premte në mëngjes, pak para orës 11. E dija se shefja ime do të vinte së shpejti. Ajo ishte njoftuar. Dhe që nga mesazhi i saj, unë po djersija. Trupi im dridhej lehtë. Nuk mund të mendoja më qartë.

E dija: nëse ajo vjen, bëhet fjalë vetëm për kritika.

Dyqani ishte i hapur, por bosh. Pa klientë, pa koleget.

Ajo hyri dhe shikoi rreth e rrotull.

“Kjo është një katastrofë.” Shefi i madh kishte kaluar gjatë fundjavës dhe e kishte thënë këtë.

Ajo më shikoi me atë vështrim të mprehtë. Vështrimin që thotë: Nuk e ke nën kontroll.

Se kisha mungesë personeli. Se punoja 6 ditë në javë. Se më mungonte koha për t’u kujdesur për pamjen. Kjo nuk e interesonte fare.

Në mbrëmje, isha në hyrje të shtëpisë sonë. E mbaja ende në dorë letrën e mësueses.

Nuk më shkoi as mendja të ulesha.

Notat e fëmijëve të mi ishin përkeqësuar. Kisha humbur një takim me prindërit. Edhe një takim te pediatri.

Një zemërim m’u ngrit brenda si vullkan. Trupi im u bë i fortë si metali. Dhe me zemërimin erdhi pyetja: Çfarë po bëj gabim? Erdhën lotët. I mbajta mbrapa.

Gjatë fundjavës u ula në dhomën tonë të ndenjjes dhe shkrova dorëheqjen. Me dorë. Të nesërmen shkova në postë dhe e dërgova me letër rekomande.

Ishte një lehtësim. Dhe njëkohësisht erdhi ndjenja e dështimit. Trupi im u bë i rëndë. Në gjoks u rrit një shtrëngim, deri sa dhembte.

Ajo që erdhi më pas zgjati dy muaj. Në mëngjes i përgatisja fëmijët për shkollë. Gatuaja, pastroja, shkoja për pazar. Gjithçka vazhdonte, por unë nuk isha vërtet aty.

Pasdite shtrihesha në divan. Netflix. Orë të tëra pa përmbajtje. Nuk dija si të çlodhesha. Njihja vetëm funksionimin ose shembjen.

Në mbrëmje përgatisja darkën. Kur familja ime vinte në shtëpi, askush nuk vinte re se si ndihesha përbrenda.

Telefonatat që kërkonin diçka lidhur me punën, nuk i përgjigjesha. Mesazhet i injoroja. Dy muaj pa përgjigje. Dy muaj pa fjalë. Dy muaj në të cilat unë u zhduka nga vetja ime.

Një mëngjes desha të ngrihesha nga shtrati. U ndje më këndshëm, aq sa mund të ndieja veten më shumë. Por njëkohësisht erdhi një mendim që nuk u zhduk më: Këtë nuk dua ta përjetoj kurrë më.

Atë ditë isha përsëri në dyqan, si çdo ditë tjetër. Por ndërsa vendosja ushqimet në rafte, u ndodha duke biseduar me një grua te banaku. Ajo më tregoi, pa e pyetur, se shkonte te një grua që punonte me të në mënyrë energjike.

Diçka brenda meje u hap. Për herë të parë pas javësh isha vërtet e pranishme. Kurioziteti im u zgjua.

Filloi me një retrit. Pastaj erdhën seanca, një shoqërim gjatë disa muajve. Ngadalë energjia ime u kthye.

Trupi im lodhej ende kur qëndroja gjatë në këmbë, por pas një gjumi të shkurtër pasdite isha përsëri në formë, jo më e rraskapitur për ditë të tëra. Fola hapur për atë që kisha përjetuar, pa u turpëruar.

Dhe kur erdhi kritika e parë, nga një koleget që kishte diçka për të thënë për punën time – vura re sa i qetë mbeti trupi im. Pa dridhje. Pa qartësi që më rrëshqiste. Mund të dëgjoja pa u hedhur jashtë boshtit.

Ndjenja ime ndaj punës u normalizua. Dhe diçka e re filloi: papritmas ndieja se çfarë ndienin njerëzit e tjerë.

Një pyetje mbeti akoma: Kush jam unë?

Sot mund ta shoh atë që ndoshta nuk e ke vënë re kurrë. Atë që kanë përjetuar paraardhësit e tu. Ose atë që shpirti yt dëshiron të të tregojë. Shoh origjinën e situatës tënde të tanishme. Dhe të shoqëroj në rrugën tënde për t’u kthyer tek vetja.